85. Trashëgimia

Kutejbe ibn Seidi na ka thënë: Na ka treguar Sufjani, e ky nga Muhamed ibn Munkediri se Xhabir ibn Abdullahu (Allahu qoftë i kënaqur me ta!) tregon: “Teksa isha i sëmurë rëndë, i Dërguari i Allahut ﷺ me Ebu Bekrin erdhën në këmbë për të më vizituar, e në atë rast më gjetën të alivanosur. I Dërguari i Allahut ﷺ mori abdes dhe më spërkati me ujë të abdesit. Kur m'u kthye vetëdija, thashë: “O i Dërguari i Allahut, si të veproj me pasurinë time? Si ta ndaj atë?” Ai nuk më dha ndonjë përgjigje derisa zbriti ajeti i trashëgimisë.”

Musa ibn Ismaili na ka thënë: Na ka treguar Vuhejbi, e këtij i ka treguar Ibn Tavusi, e ky nga babai i tij se Ebu Hurejra (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se i Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë: “Kujdes nga paragjykimet, sepse paragjykimet janë gënjeshtrat më të mëdha! Mos përgjoni, mos spiunoni, mos urreni dhe mos i ktheni shpinën njëri-tjetrit, por jini robër të Allahut, vëllezër!”

Abdullah ibn Muhamedi na ka thënë: Na ka treguar Hishami, e këtij i ka rrëfyer Mameri, e ky nga Zuhriu, e ky nga Urve se Aishja (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon se Fatimja dhe Abasi shkuan tek Ebu Bekri për të kërkuar trashëgiminë e tyre nga (ajo që kishte lënë pas) i Dërguari i Allahut ﷺ. Ç'është e vërteta, ata po e kërkonin tokën e tyre në Fedek dhe hisen e tyre në Hajber.

Aishja (Allahu qoftë i kënaqur me të!), duke vazhduar hadithin paraprak, tregon se Ebu Bekri u tha: “E kam dëgjuar të Dërguarin e Allahut ﷺ duke thënë: “Ne nuk trashëgohemi. Atë që lëmë, mbetet sadaka. Ajo është pasuri prej së cilës do të ushqehen vetëm familja e Muhamedit.” Ebu Bekri tha: “Betohem në Allahun se, atë që e kam parë të Dërguarin e Allahut ﷺ duke e bërë, as unë nuk e lë pa bërë.”
Qysh atëherë, Fatimja e bojkotoi Ebu Bekrin dhe nuk i foli derisa ndërroi jetë.”

Ismail ibn Ebani na ka thënë: Na ka rrëfyer Ibn Mubareku, e ky nga Junusi, e ky nga Zuhriu, e ky nga Urve se Aishja (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Ne nuk trashëgohemi. Atë që lëmë, mbetet sadaka.”

Jahja ibn Bukejri na ka thënë: Na ka treguar Lejthiu, e ky nga Ukajli, e ky nga Ibn Shihabi se Malik ibn Evsi tregon: “Shkova tek Omeri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) dhe, duke qenë me të, portieri i tij, Jerfai, erdhi dhe e pyeti: “I lejon Othmanin, Abdurrahmanin, Zubejrin dhe Sadin të hyjnë brenda?” Omeri pohoi dhe ai i lejoi të hyjnë. Pas pak, Jerfai e pyeti sërish: “E lejon Aliun dhe Abasin të hyjnë?” Omeri pohoi. Kur hyri, Abasi tha: “O prijës i besimtarëve! Gjyko mes meje dhe këtij!” Omeri iu drejtua të pranishmëve: “Po ju bëj be në Allahun, me lejen e të Cilit janë ngritur Qielli dhe Toka, vallë, a nuk e dini se i Dërguari i Allahut ﷺ me fjalët: “Ne nuk trashëgohemi. Atë që lëmë, mbetet sadaka”, ka pasur për qëllim veten e tij?!” Ata iu përgjigjën: “Ashtu ka thënë. “Atëherë u kthye nga Aliu dhe Abasi e u tha: “Po ju, a e dini se i Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë kështu?” Ata u përgjigjën: “Ashtu ka thënë.” Pastaj Omeri vazhdoi: “Pra, unë do t'ju tregoj për këtë çështje: Allahu e ka veçuar të Dërguarin e Tij ﷺ me një pjesë të kësaj plaçke, të cilën s'ia ka dhënë askujt tjetër, përveç tij. Allahu i Madhëruar ka thënë: “Çfarëdo që Allahu i dhuroi të Dërguarit të Tij si plaçkë (të marrë) prej tyre, është prej mirësisë së Tij. Ju nuk hipët mbi kuaj e as mbi deve për ta fituar atë, por Allahu u jep pushtet të dërguarve të Vet mbi ata që Ai dëshiron. Allahu është i Fuqishëm për çdo gjë.” (Hashr, 6) Pra, kjo plaçkë ka qenë vetëm e të Dërguarit të Allahut ﷺ. Betohem në Allahun se ai nuk ka marrë asgjë nga hisja juaj e as e ka mbajtur atë vetëm për vete. Ju ka dhënë dhe e ka shpërndarë mes jush, saqë në fund mbeti vetëm kjo pasuri, të cilën i Dërguari i Allahut ﷺ e shpenzonte për të siguruar nevojat e familjes së vet për një vit, kurse pjesën që tepronte, e linte në shërbim të muslimanëve. I Dërguari i Allahut ﷺ kështu ka vepruar tërë jetën. Ju lus të më tregoni për hir të Allahut, a e keni ditur këtë?” Të pranishmit u përgjigjën duke pohuar. Pastaj u kthye dhe i tha Aliut e Abasit: “Ju lus të më tregoni për hir të Allahut, a e keni ditur këtë?” Ata u përgjigjën: “Po.”

Omeri vazhdoi: “E, kur Allahu ia mori shpirtin Pejgamberit ﷺ, Ebu Bekri tha: “Unë jam pasuesi i të Dërguarit të Allahut ﷺ.” Pastaj e mori atë pasuri dhe veproi me të ashtu siç pati vepruar i Dërguari i Allahut ﷺ. Pastaj, kur Allahu ia mori shpirtin Ebu Bekrit, unë thashë: “Tani unë jam pasuesi i pasuesit të të Dërguarit të Allahut ﷺ.” Kështu, e mora atë pasuri dhe, për dy vjetët e hilafetit tim, punova me të siç ka punuar i Dërguari i Allahut ﷺ dhe Ebu Bekri. Pastaj, më erdhët ju të dy, ndërsa kërkesat dhe çështjet tuaja janë të njëjta. Më erdhe (o Abas) që të kërkosh hisen tënde nga djali i vëllait tënd (Muhamedi ﷺ), ndërsa ky (Aliu) më erdhi që të kërkojë hisen e gruas së tij nga babai i saj (Muhamedi ﷺ), andaj ju pata thënë: “Nëse dëshironi, po jua jap, por me të njëjtin kusht (të veproni me të siç kemi vepruar ne). E, nëse po kërkoni nga unë të gjykoj ndryshe nga kjo, betohem në Allahun, me lejen e të Cilit qëndrojnë Qielli dhe Toka, se nuk do të gjykoj ndryshe deri në Kiamet. Nëse nuk arrini t'i bëni ballë këtij kushti, atëherë kthemani mua, unë do t'i bëj ballë.”

Ismaili na ka thënë: Më ka treguar Maliku, e ky nga Ebu Zinadi, e ky nga Arexhi se Ebu Hurejra (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se i Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë: “Pasardhësit e mi nuk trashëgojnë asnjë dinar. Tërë ajo që lë mbrapa, përveç pasurisë së lënë për t'i mbuluar shpenzimet e grave të mia dhe të kujdestarëve të vakëfeve të mia, mbetet sadaka.”

Abdullah ibn Mesleme transmeton nga Maliku, e ky nga Ibn Shihabi, e ky nga Urve se Aishja (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Pasi vdiq i Dërguari i Allahut ﷺ, gratë e tij deshën ta dërgojnë Othmanin tek Ebu Bekri, që të kërkojë trashëgiminë që u përkiste (nga Pejgamberi ﷺ). Por, Aishja u tha: “A nuk ka thënë i Dërguari i Allahut ﷺ: “Ne nuk trashëgohemi. Atë që lëmë, mbetet sadaka.”?!

Abdani na ka thënë: Na ka rrëfyer Abdullahu, e këtij i ka rrëfyer Junusi, e ky nga Ibn Shihabi, e këtij i ka treguar Ebu Seleme se Ebu Hurejra (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Unë jam më parësor për besimtarët sesa ata për veten e tyre. Andaj, nëse vdes një besimtar, duke lënë pas vetes ndonjë borxh, ndërkohë nuk ka lënë asgjë për ta paguar, mua më takon t'ia kryej borxhin. E, kush lë pasuri, ajo u takon trashëgimtarëve të tij.”

Musa ibn Ismaili na ka thënë: Na ka treguar Vuhejbi, e këtij i ka treguar Ibn Tavusi, e ky nga babai i tij se Ibn Abasi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Jepjani pjesën e trashëgimisë atyre që u takon, e ajo që tepron, i përket mashkullit më të afërt në hise.”

Humejdiu na ka thënë: Na ka treguar Sufjani, e këtij i ka treguar Zuhriu, e këtij i ka rrëfyer Amir ibn Sad ibn Ebu Vekasi se babai i tij Sad ibn Ebu Vekasi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Pejgamberi ﷺ më vizitoi në Mekë, për shkak të një sëmundjeje të rëndë që më solli në prag të vdekjes, e në atë rast i thashë:
- O i Dërguari i Allahut, unë kam shumë pasuri, ndërkohë trashëgimtare kam vetëm një vajzë, a t'i jap lëmoshë dy të tretat e pasurisë sime?
- “Jo”, - tha ai.
- Gjysmën? - e pyeta.
- “Jo.”
- Një të tretën?
- “Edhe një e treta është shumë. T'i lësh pasardhësit e tu të pasur është më mirë sesa t'i lësh nevojtarë e t'u lypin njerëzve. Për çdo lëmoshë që jep, do të shpërblehesh, madje edhe për kafshatën që e vendos në gojën e bashkëshortes sate”, - tha Pejgamberi ﷺ.
- O i Dërguari i Allahut, a do të mbetem (në Mekë) pas hixhretit tim (e nuk do të kthehem në Medinë)? - i thashë.
- “Nuk ndodh të jetosh më gjatë, të punosh vepër të mirë duke kërkuar shpërblimin e Allahut e të të mos shtohet (për të) një gradë dhe lartësim. Mbase do të jetosh pas meje, aq sa dikush (nga miqtë) do të përfitojë nga ti, e dikush (nga armiqtë) do të dëmtohet prej teje. Sa i pafat që është Sad ibn Havle!” - tha Pejgamberi ﷺ.
I Dërguari i Allahut ﷺ e qante Sad ibn Havlen, ngaqë pati vdekur në Mekë (atyre nuk u pëlqente të vdisnin aty pasi kishin bërë hixhret).

Sufjani ka thënë: “Sad ibn Havle ishte një burrë nga fisi i Amër ibn Luejit.”

Mahmudi më ka thënë: Na ka treguar Ebu Nadri, e këtij i ka treguar Ebu Muaviu, Shejbani, e ky nga Eshathi se Esved ibn Jezidi tregon: “Muadh ibn Xhebeli (Allahu qoftë i kënaqur me ta!) na erdhi në Jemen, si mësues dhe prijës. Njëherë, ne e pyetëm për burrin që vdes dhe pas vete lë një vajzë e një motër. Ai vajzës ia ndau gjysmën dhe motrës gjysmën.”

Muslim ibn Ibrahimi na ka thënë: Na ka treguar Vuhejbi, e këtij i ka treguar Ibn Tavusi, e ky nga babai i tij se Ibn Abasi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se i Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë: “Jepjani pjesën e trashëgimisë atyre që u takon, e ajo që tepron, i përket mashkullit më të afërt në hise.”

Ademi na ka thënë: Na ka treguar Shuëbe, e këtij i ka treguar Ebu Kajsi se Huzejl ibn Shurahbili tregon: “Ebu Musai u pyet se sa trashëgon e bija, vajza e të birit dhe motra, e në atë rast u përgjigj: “Së bijës i takon gjysma, njëjtë edhe motrës. Shko pyete Ibn Mesudin, e edhe ai do të të përgjigjet sikurse unë.”
Kur e pyetën Ibn Mesudin (Allahu qoftë i kënaqur me të!) dhe i treguan për fjalën e Ebu Musait, ai tha: “Paskësha devijuar dhe nuk qenkam i udhëzuar (po thashë si ai). Unë do të gjykoj siç ka gjykuar i Dërguari i Allahut ﷺ: së bijës i takon gjysma, vajzës së të birit i takon një e gjashta, mbetja e dy të tretave, kurse pjesa që mbetet i takon motrës.” Pas kësaj, shkuam tek Ebu Musai dhe i treguam për fjalët e Ibn Mesudit, e në atë rast ai tha: “Mos më pyetni mua përderisa në mesin tuaj është ky kolos.”

Sulejman ibn Harbi na ka thënë: Na ka treguar Vuhejbi, e ky nga Ibn Tavusi, e ky nga babai i tij se Ibn Abasi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se i Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë: “Jepjani pjesën e trashëgimisë atyre që u takon, e ajo që tepron, i përket mashkullit më të afërt në hise.”

Ebu Mameri na ka thënë: Na ka treguar Abdulvarithi, e këtij i ka treguar Ejubi, e ky nga Ikrime se Ibn Abasi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) ka thënë: “Sa i përket fjalës së të Dërguarit të Allahut ﷺ: “Sikur të zgjidhja dikë prej umetit tim për mik të ngushtë, do ta zgjidhja atë (Ebu Bekrin), mirëpo miqësia e Islamit është më e mirë.” Kështu, në trashëgimi, Ebu Bekri gjyshin e konsideronte sikurse babanë.”

Muhamed ibn Jusufi transmeton nga Verkai, e ky nga Ibn Ebu Nexhihu, e ky nga Atai se Ibn Abasi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) ka thënë: “Në fillim, pasuria i takonte të birit, kurse prindërve aq sa u lihej testament. Mirëpo, prej kësaj dispozite Allahu shfuqizoi çfarë deshi, andaj vendosi që mashkulli të ketë hise sa dy femra; prindërit, secili prej tyre, një të gjashtën; bashkëshortja një të tetën ose një të katërtën; ndërsa bashkëshorti gjysmën ose një të katërtën (e pasurisë së lënë trashëgimi).”

Kutejbe na ka thënë: Na ka treguar Lejthiu, e ky nga Ibn Shihabi, e ky nga Ibn Musejebi se Ebu Hurejra (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “I Dërguari i Allahut ﷺ, për fëmijën të cilin një grua nga fisi benu lehjan e kishte lindur të vdekur (si pasojë e goditjes nga një grua tjetër), gjykoi se shpagimi i gjakut për të të ishte sa vlera e një robi a robëreshe të re në moshë. Pastaj, gruaja që kreu vrasjen, e cila duhet të jepte një të dhjetën e vlerës së robit a robëreshës vdiq, prandaj i Dërguari i Allahut ﷺ gjykoi që trashëgimia e saj t'u takonte fëmijëve dhe burrit, ndërsa shpagimin e gjakut duhet ta paguanin familjarët nga ana e babait.”

Bishr ibn Halidi na ka thënë: Na ka treguar Muhamed ibn Xhaferi, e ky nga Shuëbe, e ky nga Sulejmani, e ky nga Ibrahimi se Esved ibn Jezidi tregon: “Në kohën e të Dërguarit të Allahut ﷺ, Muadh ibn Xhebeli (Allahu qoftë i kënaqur me ta!) gjykoi se vajzës i takon gjysma dhe motrës gjysma (e mbetur).”
Në vijim Sulejmani tha: “Gjykoi mes nesh, por nuk e përmendi fare shtojcën: “Në kohën e të Dërguarit të Allahut ﷺ.”

Amër ibn Abasi më ka thënë: Na ka treguar Abdurrahmani, e këtij i ka treguar Sufjani, e ky nga Ebu Kajsi, e ky nga Huzejli se Abdullahu (Allahu qoftë i kënaqur me të!) ka thënë: “Unë do të gjykoj siç ka gjykuar Pejgamberi ﷺ: “Vajzës i takon gjysma, vajzës së djalit i takon një e gjashta, ndërsa pjesa e mbetur i takon motrës.”

Abdullah ibn Othmani na ka thënë: Na ka rrëfyer Abdullahu, e këtij i ka rrëfyer Shuëbe, e ky nga Muhamed ibn Munkediri se Xhabiri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Pejgamberi ﷺ erdhi tek unë teksa isha i sëmurë. Ai kërkoi ujë dhe mori abdes, pastaj më spërkati me ujë të abdesit. Kështu, mua m'u kthye vetëdija dhe thashë: “O i Dërguari i Allahut, unë kam motra.” Atëherë zbriti ajeti i ndarjes së trashëgimisë.”

Ubejdullah ibn Musai transmeton nga Israili, e ky nga Ebu Is'haku se Berai (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Ajeti i fundit që ka zbritur është fundi i sures Nisa: “Kërkojnë përgjigjen tënde. Thuaju: “Allahu ju përgjigjet në çështjen e kelales (ai që nuk ka prindër e as fëmijë që e trashëgojnë)...” (Nisa, 176)

Mahmudi na ka thënë: Na ka rrëfyer Ubejdullahu, e ky nga Israili, e ky nga Ebu Husajni, e ky nga Ebu Salihu se Ebu Hurejra (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se i Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë: “Unë jam më parësor për besimtarët sesa ata për veten e tyre. Rrjedhimisht, nëse ndonjëri vdes dhe lë pasuri, e trashëgojnë të afërmit, ndërkaq, nëse lë fëmijë (nevojtarë) ose dikë të humbur, unë jam kujdestar i tij, andaj më lajmëroni mua.”

Umeje ibn Bistami na ka thënë: Na ka treguar Jezid ibn Zureji, e ky nga Revhu, e ky nga Abdullah ibn Tavusi, e ky nga babai i tij se Ibn Abasi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Jepjani pjesën e trashëgimisë atyre që u takon, e ajo që tepron, i përket mashkullit më të afërt në hise.”

Is'hak ibn Ibrahimi më ka treguar: I kam thënë Ebu Usames: Ju ka treguar Idrisi, e këtij i ka treguar Talhai, e ky nga Seid ibn Xhubejri se Ibn Abasi (Allahu qoftë i kënaqur me të!), duke komentuar ajetin: “Ne kemi caktuar trashëgimtarë për çdo gjë (pasuri)..., ndërsa atyre me të cilët keni bërë marrëveshje...”, (Nisa, 33) ka thënë: “Kur muhaxhirët erdhën në Medinë, i trashëgonin ensarët pa pasur lidhje gjaku, për shkak të lidhjes vëllazërore që Pejgamberi ﷺ kishte bërë mes tyre.”
Kur zbriti ajeti: “Ne kemi caktuar trashëgimtarë për çdo gjë (pasuri)...”, (Nisa, 33) e shfuqizoi dispozitën e trashëgimisë vëllazërore të përmendur në ajetin: “...ndërsa atyre me të cilët keni bërë marrëveshje...” (Nisa, 33)

Jahja ibn Kazea më ka thënë: Na ka treguar Maliku, e ky nga Nafiu se Ibn Omeri (Allahu qoftë i kënaqur me ta!) tregon: “Në kohën e Pejgamberit ﷺ, një burrë e mallkoi gruan e vet dhe e mohoi fëmijën e saj. Pejgamberi ﷺ i ndau ata dhe fëmijën ia dha gruas.”

Abdullah ibn Jusufi na ka thënë: Na ka rrëfyer Maliku, e ky nga Ibn Shihabi, e ky nga Urve se Aishja (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Utbe e porositi vëllanë e vet, Sad ibn Ebu Vekasin: “Djali i robëreshës së Zemës është imi, andaj ta marrësh.” Kështu, vitin e Çlirimit (të Mekës) Sadi shkoi për ta marrë dhe tha: “Ky është djali i vëllait tim, ai vetë më ka porositur që ta marr.” Por, Abd ibn Zema tha: “Ky është vëllai im, njëherazi i biri i robëreshës së babait tim, ka lindur në shtratin e tij (babait tim).” Rrjedhimisht, shkuan te Pejgamberi ﷺ, e në atë rast Sadi tha:
- O i Dërguari i Allahut, ky është djali i vëllait tim, ai vetë më ka porositur që ta marr.
- Është vëllai im, njëherazi i biri i robëreshës së babait tim, ka lindur në shtratin e tij, - tha Abd ibn Zema.
- “Është yti, o Abd ibn Zema! Fëmija i takon shtratit legjitim, kurse zinaqarit nuk i përket asgjë”, - tha Pejgamberi ﷺ.
Pastaj Sevdë bint Zemës i tha: “Mbulohu prej tij.” Kjo, për shkak të ngjashmërisë me Utben. Ky fëmijë kurrë më nuk e pa Sevdën, deri në vdekje.”

Musededi na ka thënë: Na ka treguar Jahjai, e ky nga Shuëbe, e ky nga Muhamed ibn Zijadi se Ebu Hurejra (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Fëmija i takon të zotit të shtratit.”

Hafs ibn Omeri na ka thënë: Na ka treguar Shuëbe, e ky nga Hakemi, e ky nga Ibrahimi, e ky nga Esvedi se Aishja (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton: “Doja ta blija Berirën, kështu që Pejgamberi ﷺ më tha: “Blije (dhe liroje), sepse merita e çrobërimit i takon atij që e liron robin.”
Berirës i ishte dhënë një dele (sadaka). Kështu, Pejgamberi ﷺ tha: “Për të është sadaka, kurse për ne është dhuratë.”

Hakemi ka thënë: “Burri i saj ishte i lirë.” Ndërkaq, fjala e Hakemit është mursel (ka shkëputje). Ibn Abasi ka thënë: “E kam parë atë teksa ishte rob.”

Ismail ibn Abdullahu na ka thënë: Më ka treguar Maliku, e ky nga Nafiu se Ibn Omeri (Allahu qoftë i kënaqur me ta!) transmeton se Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Merita e çrobërimit i takon atij që e liron robin.”

Kabisa ibn Ukbe na ka thënë: Na ka treguar Sufjani, e ky nga Ebu Kajsi, e ky nga Huzejli se Abdullahu (Allahu qoftë i kënaqur me të!) ka thënë: “Muslimanët nuk i lirojnë robërit duke kushtëzuar që merita e çrobërimit t'u takojë vetëm atyre, porse njerëzit e kohës paraislame e bënin këtë.”

Musai na ka thënë: Na ka treguar Ebu Avane, e ky nga Mensuri, e ky nga Ibrahimi se Esvedi rrëfen: “Aishja (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon se e bleu Berirën për ta liruar, por pronarët e saj ia kushtëzuan meritën e çrobërimit të saj.” Ajo tha: “O i Dërguari i Allahut, unë e bleva Berirën për ta liruar, por pronarët e saj po më kushtëzojnë meritën e çrobërimit të saj.”
Pejgamberi ﷺ iu përgjigj: “Liroje, sepse merita e çrobërimit i takon atij që i jep paratë”, - ose ka thënë: “atij që e jep çmimin.”
Rrjedhimisht, ajo e bleu dhe e liroi. Më pas, asaj iu mundësua të zgjidhte nëse donte apo s'donte të qëndronte edhe më tej me burrin e saj. Ajo zgjodhi të ndahej prej tij dhe tha: “Edhe sikur të ma jepte këtë e atë, nuk do të qëndroja me të.”

Esvedi ka thënë: “Burri i saj ka qenë i lirë. Mirëpo fjala e Esvedit është e shkëputur, ndërsa fjala e Ibn Abasit: “E kam parë atë si rob”, është më e saktë.

Kutejbe ibn Seidi na ka thënë: Na ka treguar Xheriri, e ky nga Ameshi, e ky nga Ibrahim Tejmiu, e ky nga babai i tij se Aliu (Allahu qoftë i kënaqur me të!) ka thënë: “Nuk kemi libër për ta lexuar, përveç Librit të Allahut dhe përmbajtjes së kësaj fletushke. Kështu, e nxori fletushkën, e cila fliste për shpagimin e plagëve dhe moshat e kafshëve për zekat, si dhe: “Medina është e shenjtë prej Airit deri te Theuri, andaj mallkimi i Allahut, melekëve dhe gjithë njerëzve qoftë mbi atë që bën risi në të ose strehon dikë që bën risi! Të atillit, në Ditën e Kiametit, nuk i pranohen as farzet, as punët vullnetare. Gjithashtu, mallkimi i Allahut, melekëve dhe gjithë njerëzve qoftë mbi atë (rob të liruar) që meritën e çrobërimit të tij ia jep dikujt, pa lejen e atyre që e kanë liruar! Të atillit, në Ditën e Kiametit, nuk i pranohen as farzet, as punët vullnetare. Besa e muslimanëve është një dhe të gjithë e respektojnë atë. Mallkimi i Allahut, melekëve dhe gjithë njerëzve qoftë mbi atë që tradhton ndonjë musliman! Të atillit nuk i pranohen as farzet, as punët vullnetare.”

Ebu Nuajmi na ka thënë: Na ka treguar Sufjani, e ky nga Abdullah ibn Dinari se Ibn Omeri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) ka thënë: “Pejgamberi ﷺ ka ndaluar shitjen dhe dhurimin e meritës së çrobërimit të një robi.”

Kutejbe ibn Seidi transmeton nga Maliku, e ky nga Nafiu se Ibn Omeri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon se Aishja, nëna e besimtarëve, donte të blinte një robëreshë dhe ta lironte, por familja e robëreshës i thanë: “Ta shesim, por me kusht që merita e çrobërimit (trashëgimisë) të saj të na takojë neve.” Kur ia përmendi këtë të Dërguarit të Allahut ﷺ, ai tha: “Të të mos pengojë kjo, sepse merita e çrobërimit i takon atij që e liron.”

Muhamedi na ka thënë: Na ka rrëfyer Xheriri, e ky nga Mensuri, e ky nga Ibrahimi, e ky nga Esvedi se Aishja (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “E bleva Berirën, por pronarët e vet ma kushtëzuan meritën e çrobërimit (trashëgimisë) të saj. Kur ia përmenda këtë Pejgamberit ﷺ, më tha: “Liroje, sepse merita e çrobërimit i takon atij që i jep paratë.” Rrjedhimisht, e lirova.
I Dërguari i Allahut ﷺ e thirri dhe i tha të zgjidhte nëse donte të qëndronte edhe më tej me burrin e saj, apo jo. Ajo iu përgjigj: “Edhe sikur të ma jepte këtë e atë, nuk do të qëndroja me të.” Andaj, zgjodhi të ndahej prej tij.”

Hafs ibn Omeri na ka thënë: Na ka treguar Hemami, e ky nga Nafiu se Ibn Omeri tregon: “Kur Aishja (Allahu qoftë i kënaqur me ta!) deshi ta blinte Berirën, Pejgamberit ﷺ i tha: “Pronarët e saj po ma kushtëzojnë meritën e çrobërimit (trashëgimisë) të saj.” Atëherë Pejgamberi ﷺ i tha: “Blije, sepse merita e çrobërimit i takon atij që e liron.”

Ibn Selami na ka thënë: Na ka rrëfyer Vekiu, e ky nga Sufjani, e ky nga Mensuri, e ky nga Ibrahimi, e ky nga Esvedi se Aishja (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se i Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë: “Merita e çrobërimit (trashëgimisë) i takon atij që i jep paratë dhe që e ka marrë përsipër begatinë (e lirimit).”

Ademi na ka thënë: Na ka treguar Shuëbe, e këtij i ka treguar Muavi ibn Kurra dhe Katadja se Enes ibn Maliku (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Robi i liruar llogaritet pjesë e familjes (që e ka liruar)”, ose sido që të ketë thënë Pejgamberi ﷺ.

Ebu Velidi na ka thënë: Na ka treguar Shuëbe, e ky nga Katadja se Enesi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Djali i motrës llogaritet pjesë e familjes.”

Ebu Velidi na ka thënë: Na ka treguar Shuëbe, e ky nga Adiu, e ky nga Ebu Hazimi se Ebu Hurejra (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Kush lë pasuri pas vetes, ajo u takon trashëgimtarëve të tij, ndërkaq, kush lë borxh, na takon neve (t'ia kryejmë atë).”

Ebu Asimi transmeton nga Ibn Xhurejxhi, e ky nga Ibn Shihabi, e ky nga Ali ibn Husejni, e ky nga Amër ibn Othmani se Usame ibn Zejdi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Muslimani nuk e trashëgon jomuslimanin e as jomuslimani muslimanin.”

Kutejbe ibn Seidi na ka thënë: Na ka treguar Lejthiu, e ky nga Ibn Shihabi, e ky nga Urve se Aishja (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Sad ibn Ebu Vekasi u grind me Abd ibn Zemën për një fëmijë. Sadi thoshte:
- O i Dërguari i Allahut, ky është djali i vëllait tim, Utbe ibn Ebu Vekasit! Ai vetë më ka porositur se ky është i biri i vet. A nuk po e vëren ngjashmërinë me të?
- Është vëllai im, o i Dërguari i Allahut, ka lindur në shtratin e babait tim nga robëresha e tij! - thoshte Abd ibn Zema.
I Dërguari i Allahut ﷺ e shikoi dhe, ndonëse e pa qartë ngjashmërinë me Utben, tha: “Është yti, o Abd ibn Zema! Fëmija i takon shtratit legjitim, kurse zinaqarit nuk i përket asgjë. Mbulohu prej tij, oj Sevdë bint Zema!”
Ai kurrë më nuk e ka parë Sevdën.”

Musededi na ka thënë: Na ka treguar Halid ibn Abdullahu, e këtij i ka treguar Halidi, e ky nga Ebu Othmani se Sad ibn Ebu Vekasi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Atij që pohon se ka baba dikë tjetër përveç babait të vet, duke e ditur se ai nuk është babai i tij, do t'i ndalohet Xheneti.”

Ebu Bekrete, për hadithin paraprak, thotë: “Edhe unë e kam dëgjuar me dy veshët e mi prej të Dërguarit të Allahut ﷺ dhe zemra ime e ka mësuar.”

Esbeg ibn Feraxhi na ka thënë: Na ka treguar Ibn Vehbiu, e këtij i ka rrëfyer Amri, e ky nga Xhafer ibn Rebia, e ky nga Iraku se Ebu Hurejra (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Mos i mohoni baballarët tuaj! E, kush e mohon babanë e vet, ka bërë kufër (mohim të begatisë).”

Ebu Jemani na ka thënë: Na ka rrëfyer Shuajbi, e këtij i ka treguar Ebu Zinadi, e ky nga Abdurrahmani se Ebu Hurejra (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se i Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë: “Dy gra kishin nga një djalë. Papritmas, një ujk erdhi dhe e rrëmbeu fëmijën e njërës. Tjetra i tha: “E rrëmbeu birin tënd!” E para ia ktheu: “Jo, e rrëmbeu tëndin!” Kështu, vendosën të gjykohen te Davudi, i cili gjykoi në favor të së madhes. Pastaj shkuan edhe te Sulejmani, i biri i Davudit ﷺ, dhe ia treguan ngjarjen. Ai tha: “Më sillni një thikë, që t'jua ndaj përgjysmë (djalin).” E vogla reagoi me të shpejtë dhe tha: “Mos e bëj, Allahu të mëshiroftë! Fëmija është i saji.” Kështu, Sulejmani gjykoi se fëmija ishte i së voglës.”

Ebu Hurejra ka thënë: “Për Allahun, kurrë më herët nuk e kam dëgjuar fjalën “sikin" (thikë), sepse thikës ne i thoshim vetëm “mudje”.”

Kutejbe ibn Seidi na ka thënë: Na ka treguar Lejthiu, e ky nga Ibn Shihabi, e ky nga Urve se Aishja (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “I Dërguari i Allahut ﷺ erdhi tek unë i gëzuar, saqë fytyra i shkëlqente nga gëzimi dhe tha: “A nuk ke dëgjuar se Muxhezizi pak më parë shikoi Zejd ibn Harithen e Usame ibn Zejdin dhe tha: “Këto palë këmbë kanë origjinë të përbashkët.”

Kutejbe ibn Seidi na ka thënë: Na ka treguar Sufjani, e ky nga Zuhriu, e ky nga Urve se Aishja (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Një ditë, i Dërguari i Allahut ﷺ erdhi tek unë i gëzuar dhe tha: “Oj Aishe, a nuk ke dëgjuar se Muxheziz Mudlixhiu hyri tek unë dhe pa Usamen e Zejdin? Ndërkohë, ata ishin të mbuluar me një kadife, që ua mbulonte kokat, porse u dukeshin këmbët. Rrjedhimisht, ai tha: “Këto palë këmbë kanë origjinë të përbashkët.”